అధ్యాయం 7: వర్షం రాసిన ప్రతిజ్ఞ

ఆడిటోరియం ముద్దు తర్వాత జీవితం కథల చివరి పేజీలా సులభంగా మారలేదు. ప్రేమ ప్రకటించినంత మాత్రాన అప్పులు మాయం కావు, కుటుంబ గాయాలు వెంటనే మానవు, బోర్డు సభ్యులు ఒక్కసారిగా కవులు కారు. రాఘవ వర్మ మొదట ప్రాజెక్ట్ నుంచి నిధులు వెనక్కి తీసుకుంటానని హెచ్చరించాడు. కొంతమంది పెట్టుబడిదారులు వెనుకంజ వేశారు. మీడియా ఆరవ్ నిర్ణయాన్ని “ప్రేమ కోసం కార్పొరేట్ తిరుగుబాటు” అని పిలిచింది. కానీ ఈసారి ఆరవ్ ఒంటరిగా నిలబడలేదు. నిత్య అతని పక్కన ఉంది; రాజు మరియు తీర ప్రజలు పక్కన ఉన్నారు; దేవిక తన వృత్తి గౌరవంతో ప్రాజెక్ట్ మేనేజ్‌మెంట్ పట్టుకుంది. క్రమంగా, ప్రజల మద్దతు, కొత్త చిన్న పెట్టుబడిదారులు, స్థానిక సహకార సంఘాలు కలిసాయి.

ప్రాజెక్ట్ పేరు మార్చారు: “అలల కథల మందిరం”. మధ్యలో సీతారామ గ్రంథాలయాన్ని అలాగే ఉంచారు. వెనుక భాగంలో చిన్న రీడింగ్ కోర్ట్, పై మేడపై సముద్రాన్ని చూడే వేదిక, మత్స్యకారుల మార్కెట్‌కు నీడనిచ్చే పొడవైన చెక్క నిర్మాణం, పిల్లలు కథలు చెప్పే ఓపెన్ థియేటర్. ఆరవ్ ప్రతి డ్రాయింగ్ నిత్యకు చూపేవాడు. ఆమె “ఇక్కడ కుర్చీ కాస్త దగ్గరగా ఉండాలి, పాతవాళ్లు ఒంటరిగా అనిపించుకోకూడదు” అంటే అతను నిజంగానే మార్చేవాడు. “ఇక్కడ గాలి పుస్తకాలను ఎగరేస్తుంది” అంటే గోడ ఎత్తు పెంచేవాడు. ప్రేమలో వినడం కూడా డిజైన్ అని ఇద్దరూ నేర్చుకున్నారు.

రాఘవతో ఆరవ్ బంధం మాత్రం మెల్లగా మాత్రమే కదిలింది. ఒక రోజు ఆరవ్ తన తండ్రిని అమ్మ పాత ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. నిత్య దూరంగా నిలబడింది. లోపల వాళ్లిద్దరూ గంటసేపు మాట్లాడారు. బయటకు వచ్చినప్పుడు రాఘవ ముఖం కఠినంగానే ఉంది, కానీ అతని చేతిలో ఆరవ్ అమ్మ ఉత్తరం ఉంది. అతను నిత్య దగ్గర ఆగి, “మీరు నా కొడుకును బలహీనంగా చేసారని అనుకున్నాను,” అన్నాడు.

నిత్య ప్రశాంతంగా చూసింది. “ఇప్పుడు?”

“ఇప్పుడు అతను మొదటిసారి నా ఎదుట నిలబడ్డాడు. బహుశా అదే బలం.”

అది క్షమాపణ కాదు. కానీ ఆరవ్ చెప్పినట్టు కొన్ని గోడలు మొదట చీలికతోనే మొదలవుతాయి. నిత్య దాన్ని అంగీకరించింది.

నెలలు గడిచాయి. నిర్మాణం పూర్తయ్యే రోజున విశాఖపై మళ్ళీ ఆ మొదటి రాత్రిలాగే వర్షం కురిసింది. కానీ ఈసారి దుకాణం పైకప్పు కారలేదు. కొత్త చెక్క వాసన, పాత పుస్తకాల వాసన, తడి నేల వాసన కలిసి ఆ ప్రదేశాన్ని ఒక జీవించే జ్ఞాపకంగా మార్చాయి. ప్రారంభోత్సవానికి ముందు సాయంత్రం ఆరవ్ నిత్యను పై మేడకు తీసుకెళ్లాడు. సముద్రం నల్లగా మెరిసింది. వర్షపు చుక్కలు దీపాల వెలుగులో వెండి లేఖల్లా పడ్డాయి.

“ఇక్కడే మొదట మీరు నన్ను కోల్పోతానేమో అన్నారుగా,” ఆరవ్ అన్నాడు.

నిత్య నవ్వింది. “మీరు అప్పటికే సగం కోల్పోయారు. మీరే మీలో దాక్కున్నారు.”

“ఇప్పుడు?”

“ఇప్పుడు మీరు దొరికారు.”

ఆరవ్ తన జేబులో నుంచి చిన్న పెట్టె తీసాడు. నిత్య ఊపిరి ఆగింది. పెట్టెలో బంగారు ఉంగరం కాదు; మొదట కనిపించింది చిన్న వెండి పడవ. పడవ మధ్యలో సన్నని ఉంగరం దాచినట్టు ఉంది. “ఇది నా అమ్మ కీచైన్ రూపం ఆధారంగా చేశాను,” అతను అన్నాడు. “ప్రేమ తిరిగి రాకపోయినా దీపం మనల్ని తిరిగి తీసుకొస్తుందని మీ అమ్మమ్మ చెప్పిందిగా. నువ్వు నా దీపం కాదు, నిత్య. నువ్వు నాకు నేనే తిరిగి చేరే దారి.”

నిత్య కళ్ళలో నీళ్లు. “ఆరవ్...”

అతను మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. వర్షం అతని జుట్టును తడిపింది, కానీ ఈసారి అతను చలిగా కనిపించలేదు. “మన మొదటి ఒప్పందం నీ దుకాణాన్ని కాపాడటానికి. ఇప్పుడు నేను అడిగేది ఒప్పందం కాదు. నాతో కలిసి కథలు కాపాడతావా? నా నిశ్శబ్దాలను చదువుతావా? నేను మళ్ళీ గోడ కట్టితే కిటికీ తెరవమని గుర్తు చేస్తావా? నిత్య, నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావా?”

నిత్య నవ్వుతూ ఏడ్చింది. “ఒక షరతు.”

ఆరవ్ భయంగా చూసాడు. “ఏది?”

“మా దుకాణంలో ప్రతి నెల ఒక రోజు మీరు పిల్లలకు డ్రాయింగ్ క్లాస్ తీసుకోవాలి. కాఫీ మీరు చేయాలి.”

అతను ఊపిరి వదిలి నవ్వాడు. ఆ నవ్వు ఇక అరుదైన పగుళ్ల నుంచి వచ్చిన వెలుగు కాదు; అది పూర్తిగా తెరుచుకున్న కిటికీ. “ఒప్పుకుంటాను.”

“అయితే అవును,” ఆమె అంది. “నేను నిన్ను పెళ్లి చేసుకుంటాను.”

ఆరవ్ ఉంగరాన్ని ఆమె వేళ్లలో పెట్టాడు. తరువాత లేచి ఆమెను తన చేతుల్లోకి లాగి ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. వర్షం వారి చుట్టూ పడింది, సముద్రం కింద గర్జించింది, పాత దుకాణం కిటికీల్లో దీపాలు వెలిగాయి. ఆ క్షణంలో నిత్యకు అర్థమైంది: కొన్ని ప్రేమలు మెరుపులా రావు; అవి మొదట చల్లని వర్షంలా పడతాయి, గోడలపై చుక్కలుగా నిలుస్తాయి, తరువాత మనసు మట్టిని మృదువుగా చేసి కొత్త మొక్కలు మొలిపిస్తాయి.

ప్రారంభోత్సవం రోజున మొదటి కథ చెప్పింది అదే చిన్న అమ్మాయి. ఆమె కథలో ఒక రాయి మనిషి, ఒక పుస్తకాల అమ్మాయి, ఒక సముద్రం ఉన్నాయి. అందరూ నవ్వారు. రాఘవ వెనుక వరుసలో నిలబడి నెమ్మదిగా చప్పట్లు కొట్టాడు. దేవిక వేడుకను నిర్వహిస్తూ కన్నీళ్లు దాచింది. నిత్య అమ్మ ఆరవ్‌కు కాఫీ మరీ తక్కువ చక్కెరతో ఉందని మందలించింది. ఆరవ్ గంభీరంగా “తరువాతి డ్రాఫ్ట్ మెరుగుపరుస్తాను” అన్నాడు. నిత్య నవ్వుతూ అతని చేతిని పట్టుకుంది.

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా సీతారామ గ్రంథాలయంలో ఒక అలమారపై ఆరవ్ మొదటి స్కెచ్ ఫ్రేమ్ చేసి ఉంటుంది: పాత పుస్తకాల దుకాణం, వెనుక సముద్రం, ముందు దీపం పట్టుకున్న అమ్మాయి. దాని క్రింద నిత్య తన చేతిరాతలో మరో పంక్తి జోడించింది: “కిటికీ తెరుచుకున్న రోజు వర్షం ఆగలేదు; మనం తడవడాన్ని భయపడటం ఆపేశాం.”

వారిద్దరూ ప్రతి పౌర్ణమి తీరంపై చిన్న దీపం వెలిగించారు. అది పోయిన వాళ్లకు, నిలిచిన కథలకు, ఒకప్పుడు ఒప్పందంగా మొదలై జీవితాంతం ప్రతిజ్ఞగా మారిన ప్రేమకు. అలలు వచ్చి దీప వెలుగును తాకినప్పుడల్లా నిత్య ఆరవ్ భుజంపై తల వాల్చేది. అతను ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, “మరుసటి కథ ఏమిటి?” అని అడిగేవాడు.

నిత్య చిరునవ్వుతో సముద్రాన్ని చూసి చెప్పేది: “మనది ఇంకా ముగియలేదు.”

నిశ్చితార్థం తర్వాత నిత్య మరియు ఆరవ్ పెళ్లిని పెద్ద హోటల్‌లో కాకుండా గ్రంథాలయం ప్రాంగణంలోనే చేసుకోవాలని నిర్ణయించారు. అమ్మ మొదట “ఇంత పెద్ద కుటుంబం, ఇంత పెద్ద పేరు, ఇక్కడా?” అని అడిగింది. ఆరవ్ గంభీరంగా, “ఇక్కడే నేను నా పేరును తిరిగి పొందాను” అన్నాడు. పెళ్లి రోజు అలమారల మధ్య మల్లెపూలు కట్టారు. పాత పుస్తకాలపై రంగులు పడకూడదని పిల్లలు జాగ్రత్తగా దీపాలు పెట్టారు. రాజు తన పడవ నుంచి తెచ్చిన చిన్న గంటను వేదికకు కట్టాడు. దేవిక పెళ్లి ఏర్పాట్లలో ఎవరికంటే కఠినంగా వ్యవహరించి, చివరికి నిత్యను చూసి, “ఆయన టై సరిగా ఉందా?” అని అడిగింది. నిత్య నవ్వుతూ, “ఇప్పుడు మీరు కూడా కుటుంబమే” అంది. దేవిక ముఖం మొదటిసారి పూర్తిగా మృదువైంది.

రాఘవ వర్మ పెళ్లికి వచ్చాడు. అతను ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. కానీ ముహూర్తం ముందు ఆరవ్ చేతిలో తన భార్య పాత గాజు చూర్ణం నుంచి తయారు చేసిన చిన్న తాళిబొట్టు తాడు పెట్టాడు. “నీ అమ్మ దాచింది,” అన్నాడు. “నేను దాచిపెట్టాను. ఈరోజు దాచడం ఆపాలి అనిపించింది.” ఆరవ్ కళ్ళు తడిశాయి. అతను తండ్రిని కౌగిలించుకున్నాడు. ఆ కౌగిలి పరిపూర్ణ క్షమాపణ కాదు, కానీ ప్రారంభం. నిత్య దూరంగా నిలబడి చూసింది. కొన్ని ప్రేమలు ఇద్దరి మధ్య పుడతాయి; కొన్ని ప్రేమలు పాత కుటుంబాల మౌనాలను కూడా నెమ్మదిగా కదిలిస్తాయి.

పెళ్లి తర్వాత వారి జీవితం కథల్లోలా ఎప్పుడూ మధురంగా మాత్రమే ఉండలేదు. ఆరవ్ పని ఒత్తిడిలో మళ్ళీ మౌనంగా మారిన రోజులు వచ్చాయి. నిత్య దుకాణంలో అలసిపోయి అతనిపై కోపపడిన సాయంత్రాలు వచ్చాయి. కానీ వాళ్లకు ఒక నియమం ఉంది: తలుపు మూసే ముందు నిజం చెప్పాలి. “నాకు భయం వేసింది,” “నాకు నొప్పి వేసింది,” “నిన్ను మిస్ అయ్యాను” అన్న వాక్యాలు వారి ఇంటి కొత్త పునాది అయ్యాయి. ప్రతి వర్షం పడినప్పుడు వారు పై మేడకు వెళ్లి నిలబడేవారు. ఆరవ్ గొడుగు తెరవబోతే నిత్య ఆపేది. “గుర్తుందా? తడవడం నేర్చుకోవాలి.” అతను నవ్వి గొడుగును మూసేవాడు. అలలు కింద కథలు చెబుతుండగా, వారి ప్రేమ మరొక అధ్యాయం తెరుచుకునేది.

సంవత్సరాలు గడిచినా, వర్షం పడినప్పుడల్లా వాళ్లు ఆ మొదటి రాత్రిని గుర్తుచేసుకున్నారు. అప్పట్లో ఆరవ్ కొనడానికి వచ్చిన భవనం, చివరికి అతనికి జీవించడం నేర్పిన ఇల్లు అయింది. నిత్య నవ్వుతూ చెప్పేది, “కథలు మనల్ని ఎన్నుకుంటాయి.” ఆరవ్ ఎప్పుడూ జవాబు అదే: “నన్ను నువ్వు ఎన్నుకున్నావు.”

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.