అధ్యాయం 6: దూరం పెట్టిన రక్షణ

రాఘవ వర్మ బెదిరింపు తర్వాత ఆరవ్ మారిపోయాడు. మళ్ళీ పాత కోటు, పాత చలి, పాత సమాధానాలు. అతను నిత్యకు పంపిన మొదటి మెసేజ్: “మీ కన్సల్టెన్సీ ఫీజు ఖాతాలో జమ అవుతుంది. ఇక మీ హాజరు అవసరం లేదు.” రెండో మెసేజ్ లేదు. ఫోన్ కాల్ లేదు. నిత్య మొదట కోపంతో నవ్వింది. తరువాత ఆ నవ్వు గొంతులోనే విరిగిపోయింది. తనను ప్రేమకు దగ్గరికి తీసుకెళ్లిన మనిషి, భయానికి దగ్గరగా రాగానే మళ్ళీ గోడ వెనుక దాక్కున్నాడు.

ఆమె నేరుగా అతని ఆఫీస్‌కు వెళ్లింది. రిసెప్షన్ వద్ద ఆమెను ఆపారు. దేవిక కనిపించి అసౌకర్యంగా నిలిచింది. “సర్ మీటింగ్‌లో ఉన్నారు.”

“అతను జీవితాంతం మీటింగ్‌లో ఉండలేడు,” నిత్య అంది.

ఆమె వేచి చూసింది. రెండు గంటలు. మూడు గంటలు. చివరికి ఆరవ్ బయటకు వచ్చాడు. ఆమెను చూసిన క్షణం అతని కళ్ళలో బాధ మెరిపింది, కానీ వెంటనే దాచేశాడు. “ఇక్కడికి రావాల్సిన అవసరం లేదు.”

“అవసరం నాకు ఉంది,” ఆమె అంది. “మీరు నా కోసం నిర్ణయం తీసుకున్నారు.”

“మీ భద్రత కోసం.”

“నా భద్రత అంటే నా స్వరం తీసేయడమా? నా దుకాణం కాపాడి, నా గుండెను వేలం వేయడమా?”

ఆరవ్ ముఖం గట్టిపడింది. “మీడియా మీ కుటుంబాన్ని చీల్చేస్తుంది. నా తండ్రి ఎంత దూరం వెళ్తాడో మీకు తెలియదు.”

“మీకు తెలుసు. అందుకే మీరు అతన్ని గెలిపిస్తున్నారు.”

ఆ మాట అతనికి దెబ్బలా తగిలింది. “వెళ్లండి, నిత్య.”

“మీరు నిజంగా అదే కోరుకుంటున్నారా?”

అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఒక క్షణం అతని పెదవులు “లేదు” అనబోతున్నట్టున్నాయి. కానీ బయటికి వచ్చిన మాట: “అవును.”

నిత్య వెనక్కి అడుగు వేసింది. ఆ మాట తర్వాత గాజు భవనం అంతా ఖాళీగా అనిపించింది. “సరే. నేను వెళ్తాను. కానీ గుర్తుంచుకోండి, ఆరవ్. నన్ను దూరం పెట్టడం నన్ను కాపాడదు. అది మీకు మళ్ళీ ఒంటరిగా ఉండే అనుమతి ఇస్తుంది.”

తర్వాతి వారం వార్త బయటపడింది. “స్థానిక దుకాణదారిణి అప్పు తీర్చిన వర్మ ప్రాజెక్ట్.” సోషల్ మీడియాలో అర్థసత్యాలు, కఠిన కామెంట్లు, దయ పేరుతో అవమానాలు. దుకాణం ముందు కెమెరాలు వచ్చాయి. నిత్య అమ్మ భయంతో తలుపు మూసుకుంది. కానీ నిత్య దాక్కోలేదు. ఆమె దుకాణం ముందే నిలబడి మీడియాతో మాట్లాడింది.

“అవును, మా దుకాణానికి అప్పు ఉంది. అవును, వర్మ ప్రాజెక్ట్ సహాయం చేసింది. కానీ ఈ దుకాణం దానం వల్ల కాదు, దాని విలువను నిరూపించిన కథల వల్ల నిలిచింది. ఒక ఊరి జ్ఞాపకాన్ని కాపాడటం వ్యాపార ఒప్పందం కావచ్చు. కానీ దాన్ని అవమానంగా చూపించడం మన సమాజం ఓడిపోవడం.”

ఆ వీడియో వైరల్ అయింది. ప్రజలు దుకాణానికి వచ్చారు. పాత పుస్తకాలు కొనుగోలు చేశారు. మత్స్యకారులు నిత్యకు అండగా నిలిచారు. పిల్లలు చేతితో వేసిన పోస్టర్లు అంటించారు: “కథలు అమ్మకం కాదు.” రాఘవ వర్మ లీక్ చేయించిన అవమానం ప్రజల మద్దతుగా మారింది. కానీ ఆరవ్ మాత్రం ఇంకా కనిపించలేదు.

ఒక రాత్రి నిత్యకు దేవిక నుంచి కాల్ వచ్చింది. “ఆరవ్ సర్ తన తండ్రి కంపెనీ నుంచి రాజీనామా చేయబోతున్నారు. బోర్డు ముందు ఒంటరిగా నిలబడుతున్నారు. మీ వీడియో ఆయన చూశారు.”

నిత్య గుండె ఆగినట్టు అయింది. “ఎక్కడ?”

“పాత ఆడిటోరియం. ప్రాజెక్ట్ పబ్లిక్ హియరింగ్.”

నిత్య వెంటనే బయలుదేరింది. ఆడిటోరియంలో ప్రజలు, మీడియా, బోర్డు సభ్యులు, రాఘవ వర్మ. వేదికపై ఆరవ్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముందు రాజీనామా పత్రం. నిత్య వెనుక తలుపు దగ్గర ఆగింది.

ఆరవ్ మైక్ పట్టుకున్నాడు. “నా తండ్రి నన్ను ఒక విషయం నేర్పారు: బలహీనత చూపొద్దు. నేను ఆ పాఠం నమ్మాను. అందుకే నా అమ్మను జ్ఞాపకాల నుంచి తొలగించాను. నా భయాన్ని పని పేరుతో దాచాను. నన్ను ప్రేమించే అవకాశం ఉన్న మనిషిని కూడా రక్షణ పేరుతో దూరం పెట్టాను.”

అతని స్వరం వణికింది. నిత్య కళ్ళు నిండాయి.

“కానీ ఈ ప్రాజెక్ట్ నాకు మరొక పాఠం నేర్పింది. బలం అంటే మనుషుల్ని కూల్చడం కాదు. వాళ్లు నిలబడే నేలను గౌరవించడం. సీతారామ గ్రంథాలయం, మత్స్యకారుల తీర మార్కెట్, స్థానిక కథల వేదిక ఈ ప్రాజెక్ట్‌లో ఉంటాయి. అవి లేకపోతే ఈ ప్రాజెక్ట్ లేదు. బోర్డు ఆమోదించకపోతే నేను స్వతంత్రంగా వెళ్తాను. నా డిజైన్ నా పేరుతో ఉంటుంది, కానీ దాని గుండె నిత్య చూపించినది.”

రాఘవ లేచాడు. “ఇది పిచ్చి. ఒక అమ్మాయి కోసం సామ్రాజ్యం వదిలేస్తావా?”

ఆరవ్ నేరుగా తండ్రిని చూశాడు. “సామ్రాజ్యం గోడలు ఇస్తుంది. ఆమె నాకు తలుపు ఇచ్చింది.”

ఆడిటోరియంలో చప్పట్లు మొదలయ్యాయి. నిత్య కదలలేక నిలబడి ఉంది. ఆరవ్ ఆమెను చూసాడు. ఈసారి అతను పారిపోలేదు. వేదిక నుంచి దిగాడు. జనాలు మార్గం ఇచ్చారు. అతను ఆమె ముందు ఆగి, అందరి ముందూ మెల్లగా అన్నాడు, “నేను ఆలస్యంగా వచ్చాను. కానీ ఇక దూరం పెట్టను. మీరు ఇంకా వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా?”

నిత్య కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది. “వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. కానీ ఈసారి మీరు పూర్తిగా మాట్లాడాలి.”

ఆరవ్ తల ఊపాడు. “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను, నిత్య. ఒప్పందం వల్ల కాదు. కృతజ్ఞత వల్ల కాదు. నువ్వు నా గోడలపై మొదటి వర్షపు చుక్కలా పడిపోయావు. మొదట కోపం వచ్చింది. తర్వాత చలి తగ్గింది. ఇప్పుడు నువ్వు లేకపోతే నేను మళ్ళీ ఎండిన రాయిగా మారిపోతాను.”

నిత్య అతని చేతిని పట్టుకుంది. “మళ్ళీ నన్ను దూరం పెట్టితే?”

“అప్పుడు కిటికీ పగలగొట్టి లోపలికి రావడానికి నీకు హక్కు ఉంది.”

ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వు మధ్య అతను చివరికి ఆమెను ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. చప్పట్లు, కెమెరాలు, తండ్రి కోపం, కంపెనీ భవిష్యత్తు అన్నీ దూరంగా పోయాయి. ఆ ముద్దు ప్రశాంతంగా, వర్షం తర్వాత సముద్రం మళ్ళీ నీలంగా మారినట్టు ఉంది.

ఆరవ్ ముద్దు తర్వాత నిత్యకు ప్రపంచం ఆగిపోయినట్టు అనిపించినా, అతని చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ఆమె వాటిని తన రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. “ఇది జనాల ముందు చెప్పడం సులభం కాదు,” అంది. అతను చేదుగా నవ్వాడు. “నీ ముందు చెప్పకపోవడం మరింత కష్టం.” ఆడిటోరియం బయట వర్షం మొదలైంది. ప్రజలు ఫోన్లతో, కెమెరాలతో, ప్రశ్నలతో చుట్టుముట్టబోతుండగా దేవిక ముందుకు వచ్చి వారిని కొంతదూరం ఆపింది. నిత్య ఆరవ్‌ను పక్కదారి నుంచి బయటకు తీసుకెళ్లింది. ఇద్దరూ పాత బస్ స్టాప్ కింద నిలబడ్డారు. నగరం శబ్దం వర్షంలో కరిగిపోయింది.

“ఇప్పుడు ఏమవుతుంది?” నిత్య అడిగింది.

“బోర్డు నన్ను తొలగించవచ్చు. నాన్న నిధులు ఆపవచ్చు. వార్తలు రెండు రోజులు అరుస్తాయి.”

“మరి మీరు?”

ఆరవ్ ఆమె ముఖాన్ని చూసాడు. “నేను మొదటిసారి భయంతో నిర్ణయం తీసుకోను. రేపు న్యాయవాదులతో మాట్లాడతాను. స్థానిక భాగస్వామ్య మోడల్ తయారు చేస్తాను. ప్రాజెక్ట్ నిలబడకపోతే కూడా దుకాణం, తీర మార్కెట్, మీ కుటుంబం రక్షితంగా ఉండేలా పత్రాలు సిద్ధం చేస్తాను.”

“మీరు మళ్ళీ నన్ను పక్కన పెట్టడం లేదు కదా?”

“లేదు. రేపటి మొదటి మీటింగ్‌కు నువ్వే వస్తావు. నన్ను ఆపడానికి కాదు, నన్ను నిజాయితీగా ఉంచడానికి.”

ఆ మాట నిత్యకు ప్రేమ ప్రకటనలాగే అనిపించింది. బస్ స్టాప్ పైకప్పు నుంచి నీరు చిందింది. ఆమె జుట్టు తడిసింది. ఆరవ్ తన చేతితో ఆ చుక్కలు తుడిచాడు. “నువ్వు వర్షంలో మొదలయ్యావు,” అతను అన్నాడు. “బహుశా మనం వర్షానికే చెందాం.” నిత్య నవ్వి, “అయితే తడవడం నేర్చుకోండి, వర్మగారూ,” అంది. అతను ఆమె నుదుటిపై మృదువుగా ముద్దుపెట్టాడు. ఈసారి దూరం పెట్టే ప్రమాణం కాదు; కలిసి నిలబడే మాట.

ఆ బస్ స్టాప్ కింద నిలబడి నిత్యకు వారి ప్రేమ ఇక రహస్యంగా ఉండదని తెలిసింది. అది ప్రశ్నించబడుతుంది, పరీక్షించబడుతుంది, తప్పుగా అర్థం చేసుకోబడుతుంది. అయినా ఆరవ్ ఈసారి తన చేతిని వదలకపోవడం చాలింది. కొన్నిసార్లు భవిష్యత్తుకు ఇచ్చే పెద్ద హామీ ఒక బిగువైన పట్టే.

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.