అధ్యాయం 5: తడిసిన ఉత్తరం

ఆ రాత్రి తర్వాత వారిద్దరి మధ్య ఏదో మారింది. మారింది అంటే ఒక్కసారిగా ప్రేమ ప్రకటనలు కాదు, చేతులు పట్టుకుని వీధుల్లో నడకలు కాదు. మారింది నిశ్శబ్దం. ముందు నిశ్శబ్దం గోడలా ఉండేది; ఇప్పుడు అది ఇద్దరూ కలిసి కూర్చునే మెట్లలా మారింది. ఆరవ్ దుకాణానికి వచ్చినప్పుడు మొదట “డ్రాయింగ్స్” అడగకుండా, “టీ ఉందా?” అని అడిగాడు. నిత్య అతన్ని ఆటపట్టిస్తూ, “ఇంత పెద్ద ఆర్కిటెక్ట్‌కు టీ కూడా ప్రాజెక్ట్ భాగమేనా?” అంటే, అతను “మీ అమ్మమ్మ రెసిపీ స్ట్రక్చరల్ స్టడీ చేయాలి” అన్నాడు. ఆ చిన్న చమత్కారం ఆమె గుండెలో దీపంలా వెలిగింది.

ప్రాజెక్ట్ మళ్ళీ బోర్డు ముందు వెళ్లింది. ఈసారి ఆరవ్ గణాంకాలను మరింత బలంగా సిద్ధం చేశాడు. తీర మార్కెట్ వల్ల స్థానిక ఆదాయం పెరుగుతుందని, పాత పుస్తకాల దుకాణాన్ని రీడింగ్ ఆర్కైవ్‌గా ఉంచితే సందర్శకులకు ప్రత్యేక అనుభవం కలుగుతుందని, మత్స్యకారుల సహకారం లేకుండా ఏ రిసార్ట్‌కూ స్థిరమైన పేరు రాదని నిరూపించాడు. రాఘవ వర్మ ముఖం అసంతృప్తిగా ఉన్నా బోర్డు ఆమోదించింది. నిత్యకు దుకాణం అప్పు తీర్చబడిన పత్రం అందిన రోజు ఆమె అమ్మ ఏడ్చింది. నిత్య కూడా ఏడవాలనిపించింది. కానీ ఆరవ్ పక్కన నిలబడి ఉండటంతో తాను బలంగా కనిపించాలనుకుంది.

“ధన్యవాదాలు,” ఆమె అంది.

“ఒప్పందం,” అతను చెప్పాడు. కానీ అతని కళ్ళు వేరే మాట అన్నాయి.

ఆ రోజు సాయంత్రం దుకాణంలో చిన్న వేడుక పెట్టారు. రాజు చేపల కూర తెచ్చాడు, వృద్ధ పాఠకుడు తన దగ్గర దాచుకున్న అరుదైన కవితా పుస్తకం చూపించాడు, పిల్లలు అలమారల మధ్య దాగుడుమూతలు ఆడారు. ఆరవ్ మొదట మూలలో నిలబడ్డాడు. నిత్య అతని చేతికి ప్లేట్ ఇచ్చి అందరి మధ్య లాగింది. ఒక చిన్న అమ్మాయి అతన్ని చూసి, “మీరు కట్టే సెంటర్‌లో కథలు చెప్పే గది ఉంటుందా?” అని అడిగింది.

ఆరవ్ మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. “ఉంటుంది. అక్కడ మొదటి కథ నువ్వే చెబుతావా?”

పాప నవ్వి తల ఊపింది. నిత్య ఆ దృశ్యం చూసి మౌనమైంది. అతని లోపల ఉన్న మంచితనం ఇక అప్పుడప్పుడు కనిపించే చిలుకరాయి కాదు; అది నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటున్న తలుపు.

వేడుక తర్వాత వారు దుకాణం పై మేడకు వెళ్లారు. సముద్రం మీద చంద్రుడు నెమ్మదిగా ఎగురుతున్నాడు. కింద వీధి దీపాలు తడి రోడ్లపై పొడవైన రేఖలు గీస్తున్నాయి. నిత్య రైలింగ్‌కు ఆనుకుని నిలబడింది. ఆరవ్ ఆమె పక్కన వచ్చాడు. అతని భుజం ఆమె భుజాన్ని తాకింది. ఈసారి ఎవ్వరూ వెనక్కి తగ్గలేదు.

“మీరు సంతోషంగా ఉన్నారా?” అతను అడిగాడు.

“భయంగా కూడా ఉంది,” ఆమె నిజం చెప్పింది. “దుకాణం కాపాడుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడు ఇంకేదో కోల్పోతానేమో అనిపిస్తోంది.”

ఆరవ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు. “ఏమిటది?”

ఆమె నవ్వి తప్పించుకోవాలనుకుంది. కానీ అతని కళ్ళు పారిపోనివ్వలేదు. “మీరు.”

ఆ పదం గాల్లో నిలిచిపోయింది. ఆరవ్ ఊపిరి బిగుసుకున్నట్టు కనిపించాడు. అతను ఆమెకు దగ్గరగా అడుగు వేశాడు. “నిత్య, నేను...”

కింద నుంచి అమ్మ పిలుపు వచ్చింది. క్షణం విచ్ఛిన్నమైంది. నిత్య వెనక్కి వెళ్లబోతుండగా ఆరవ్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు. “రేపు సాయంత్రం నాకు ఒక చోటికి వస్తారా? ఒప్పందం కాదు. మీకు చూపించాలనుకున్నది.”

మరుసటి రోజు అతను ఆమెను నగర అంచున ఉన్న పాత ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. తలుపులు మూసి ఉన్నాయి, తోట ముళ్ళతో నిండింది. “ఇది మా అమ్మ ఇల్లు,” అతను అన్నాడు. “అగ్ని ప్రమాదం తర్వాత నాన్న దీన్ని మూసేశాడు. నేను ఎప్పుడూ తిరిగి రాలేదు.”

నిత్య అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. లోపలికి వెళ్లినప్పుడు దుమ్ము వాసన, పగిలిన ఫ్రేములు, మంటల జాడలు కనిపించాయి. ఒక గదిలో పాత పెట్టె ఉంది. ఆరవ్ దాన్ని తెరిచాడు. అందులో అతని అమ్మ రాసిన ఉత్తరాలు, చిన్నప్పుడు ఆరవ్ వేసిన చిత్రాలు, మరియు పూర్తికాని ఒక కట్టెల పడవ. అతను ఉత్తరాల్లో ఒకటి తెరిచాడు. కాగితం తడిగా, అక్షరాలు కొంచెం చెదిరి ఉన్నాయి. అతని అమ్మ రాసింది: “ఆరవ్ గోడలు కట్టడంలో మేటి అవుతాడు. కానీ ఎప్పుడో ఒకరోజు ఎవరో అతనికి తలుపు కూడా డిజైన్ చేయాలని నేర్పాలి.”

ఆరవ్ చేతులు వణికాయి. నిత్య అతని పక్కన కూర్చుంది. “ఆమె మిమ్మల్ని బాగా చదివింది.”

“మీలా,” అతను గుసగుసలాడాడు.

అతను తన జేబులో నుంచి చిన్న కీచైన్ తీసాడు. పాత కట్టెల పడవ ఆకారంలో ఉంది. “ఇది ఆమెది. ఆ రాత్రి తర్వాత నేను దాచుకున్నాను. ఎవరికీ చూపించలేదు.”

“నాకు ఎందుకు చూపించారు?”

అతను ఆమె ముఖాన్ని చూసాడు. “ఎందుకంటే మీరు చూసినా దాన్ని బలహీనత అనరు.”

నిత్య కళ్ళలో నీళ్లు నిండాయి. “అది ప్రేమకు సాక్ష్యం.”

ఆరవ్ ఆమె చెంపపై జారిన కన్నీటి చుక్కను బొటనవేలితో తుడిచాడు. అతని స్పర్శ నెమ్మదిగా, అడుగుతున్నట్టుగా. గదిలో పాత దుమ్ము, బయట గాలి, వారి మధ్య పెరిగిన నెలల మాటలన్నీ ఒక క్షణంలో చేరాయి. అతను దగ్గరగా వాలాడు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. వారి పెదవులు తాకబోతున్నప్పుడే అతని ఫోన్ ఘాటుగా మోగింది.

ఆరవ్ స్క్రీన్ చూసి ముఖం కఠినమైంది. రాఘవ వర్మ సందేశం: “ఆ అమ్మాయి కుటుంబ అప్పు గురించి మీడియాకు లీక్ అవుతుంది. ప్రాజెక్ట్ నుంచి ఆమెను తొలగించు. లేకపోతే ఆమె దుకాణం మళ్ళీ ప్రమాదంలో పడుతుంది.”

నిత్య సందేశం చదివింది. ప్రేమ మొదటి ముద్దు ముందే భయం వచ్చి నిలబడింది. ఆరవ్ ఫోన్‌ను ముడుచుకున్నాడు. “నేను మీను రక్షిస్తాను.”

“నన్ను దూరం పెట్టి రక్షిస్తానని అనకండి,” ఆమె గట్టిగా అంది.

ఆరవ్ సమాధానం చెప్పలేదు. కానీ అతని మౌనం ఆమెకు భయంకరంగా పరిచయం.

ఆరవ్ అమ్మ ఇంటి నుంచి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత నిత్య ఆ తడిసిన ఉత్తరాన్ని తన చేతులతో ఆరబెట్టింది. ఆమె దుకాణంలోని పాత పేజీలను ఎలా కాపాడుతుందో అలాగే దానిని రెండు శుభ్రమైన కాగితాల మధ్య పెట్టి, పై నుంచి తేలికైన పుస్తకం ఉంచింది. ఆరవ్ ఆ పనిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. “ఇది కేవలం ఉత్తరం,” అన్నాడు. నిత్య తల ఎత్తకుండా, “కేవలం ఉత్తరాలు ఉండవు. ఎవరో మనల్ని ప్రేమించిన సాక్ష్యాలు ఉంటాయి,” అంది. అతని ముఖం ఆ మాట విని నిదానంగా కరిగింది. అతను దగ్గరకు వచ్చి నేలపై ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు. ఇద్దరూ పుస్తకాల మధ్య, పాత గదిలో, మౌనంగా ఆ ఉత్తరం ఆరేంతవరకు ఉన్నారు.

తరువాత నిత్య అతనికి తన అమ్మమ్మ డైరీలోని ఒక పేజీ చదివింది. “మనుషులు మన దగ్గరికి రావడం వాళ్లు బలంగా ఉన్నందుకు కాదు. కొన్నిసార్లు చాలా అలసిపోయి ఉంటారు. వారికి నీళ్లు ఇవ్వాలి, తీర్పు కాదు.” ఆరవ్ మెల్లగా ఆమె భుజానికి ఆనుకున్నాడు. అది అతని నుంచి వచ్చిన మొదటి సంపూర్ణ ఆధారపడటం. నిత్య కదల్లేదు. అతను తన బరువును తనపై ఉంచడానికి అనుమతించింది. బయట తోటలో గాలి ముళ్ళను కదిలించింది. ఆరవ్ గుసగుసగా, “నేను నీకు భారంగా మారుతానేమో అనిపిస్తుంది,” అన్నాడు. నిత్య వెంటనే, “భారం అంటే మనం ఒంటరిగా మోయాల్సిందే. కలిసి మోస్తే అది బంధం,” అంది.

ఆ క్షణం తర్వాతే ఫోన్ సందేశం వచ్చింది. భయం గదిలోకి ప్రవేశించినా, ఆ ముందు జరిగిన నిశ్శబ్దం నిత్యను బలంగా చేసింది. ఆరవ్ మౌనమైపోయినప్పుడు ఆమె అతని చేతిని వదల్లేదు. “మీ తండ్రి నన్ను అవమానించగలరు,” అంది. “కానీ నేను ఎందుకు పోరాడానో నాకు తెలుసు. మీరు నన్ను దాచిపెడితేనే నేను నిజంగా ఓడిపోతాను.” అతను ఆమెను చూశాడు. “నేను నిన్ను కోల్పోవడం భరించలేను.” “అయితే నాతో మాట్లాడండి. నా తరఫున నిర్ణయాలు తీసుకోకండి.” కానీ అతని కళ్ళలో పాత భయం మళ్ళీ మసకబారింది. ఆమెకు తుఫాను ఇంకా ముగియలేదని తెలిసింది.

ఆరవ్ ముఖంలో భయం చూసినప్పుడు నిత్య తన ప్రేమకు అసలు పరీక్ష మొదలైందని గ్రహించింది. సంతోష క్షణాల్లో దగ్గరగా ఉండటం సులభం. కానీ ఎవరో మళ్ళీ పాత భయానికి దాసుడవుతున్నప్పుడు, వారిని నిలబెట్టే ధైర్యం ప్రేమకు కావాలి. ఆమె వెనక్కి తగ్గకూడదని నిశ్చయించుకుంది.

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.