అధ్యాయం 4: చెప్పని మాటల గాజు గది

ప్రెజెంటేషన్ రోజు ఉదయం నిత్యకు కడుపులో చిన్న తుఫాను. ఆరవ్ తండ్రి రాఘవ వర్మ గురించి ఆమె వినింది: చిరునవ్వు లేకుండా ఒప్పందాలు ముగించే మనిషి, తన కంపెనీలో బలహీనత అనే పదాన్ని నేరంగా చూసే అధికారి. అతను వస్తున్నాడంటే ఆరవ్ ముఖం కూడా మారింది. నిన్నటి తీరంలో కనిపించిన మృదుత్వం మళ్ళీ మూసుకుపోయింది. అతని షర్ట్ కాలర్ మరీ సరిగ్గా ఉంది, టై ముడి మరీ బిగుతుగా ఉంది, కళ్ళలో నిద్ర లేదు. నిత్య ఆఫీస్‌లోకి అడుగు పెట్టగానే అతను తల ఎత్తి చూసినా, “మీరు ఆలస్యంగా వచ్చారు” అన్నట్టే నిలిచిపోయాడు.

“ఐదు నిమిషాలు ముందే వచ్చాను,” ఆమె అంది.

“ఈ రోజు ప్రతి నిమిషం ముఖ్యం.”

“అయితే శ్వాస తీసుకోవడమూ ముఖ్యం,” ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది. అతని చేతిలో పెన్సిల్ విరిగేంత బిగించి ఉంది. ఆమె దాన్ని మెల్లగా తీసి పక్కన పెట్టింది. “మీరు యుద్ధానికి వెళ్లడం లేదు. మీరు ఒక తీరాన్ని కాపాడే డిజైన్ చూపించబోతున్నారు.”

“నా తండ్రికి కాపాడటం కాదు, లాభం వినాలి.”

“అయితే లాభంలో జ్ఞాపకం కూడా ఉందని చూపించండి.”

బోర్డు గదిలో పెద్ద గాజు టేబుల్ చుట్టూ కోట్లు, ల్యాప్‌టాప్‌లు, చల్లని ముఖాలు. రాఘవ వర్మ గదిలోకి వచ్చేటప్పుడు ఎవరూ మాట్లాడలేదు. ఆరవ్ అతనికి ఎదురుగా నిలబడి కొత్త ప్రణాళిక చూపించడం మొదలుపెట్టాడు. నిత్య వెనుక కూర్చుని అతని స్వరాన్ని విన్నది. మొదట అది కఠినంగా, కార్పొరేట్‌గా ఉంది. కానీ మత్స్యకారుల మార్కెట్, పాత దుకాణం, సముద్ర కథల వేదిక గురించి మాట్లాడే సరికి ఆ స్వరం లోతుగా మారింది. అతను గణాంకాల మధ్య మనుషుల పేర్లు చెప్పాడు. రాజు పడవ, సీతారామ గ్రంథాలయం, తీరంపై దీపం వెలిగించే సంప్రదాయం. నిత్యకు గొంతు బిగుసుకుంది.

ప్రెజెంటేషన్ ముగిసిన తర్వాత రాఘవ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. “ఇది ఆర్కిటెక్చర్ కాదు. భావోద్వేగాల ప్రదర్శన. ఆ అమ్మాయి ప్రభావం ఇదేనా?”

గదిలో చలి పెరిగింది. ఆరవ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా నిత్య వైపు వెళ్లి తిరిగి తండ్రిపై నిలిచాయి. “ఇది సమాజంతో పని చేసే ప్రాజెక్ట్. ఆమె స్థానిక కన్సల్టెంట్.”

“స్థానిక కన్సల్టెంట్?” రాఘవ నవ్వాడు. “ఆమె దుకాణం కొనలేకపోయావు, కాబట్టి ఇప్పుడు ఆమె కలలను కొనుగోలు చేస్తున్నావా? నీ అమ్మ కూడా ఇలాగే దీపాలు, కథలు, దయ గురించి మాట్లాడేది. చివరికి దయ మన ఇంటిని కాల్చింది.”

ఆరవ్ ముఖం తెల్లబడింది. నిత్య ఇక కూర్చోలేక నిలబడింది. “క్షమించండి, సర్. దయ ఇళ్లను కాల్చదు. మనుషుల్ని ఒంటరిగా వదిలేసే గర్వమే కాలుస్తుంది.”

గది అంతా నిశ్శబ్దమైంది. దేవిక భయంతో ఆమెను చూసింది. రాఘవ నెమ్మదిగా లేచాడు. “మీరు మీ స్థానం మరిచారు.”

“లేదు,” నిత్య అంది. “నా స్థానం పుస్తకాల దుకాణం. కానీ మీ కుమారుడు తన స్థానం మర్చిపోకుండా ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అతను కేవలం మీ కంపెనీ వారసుడు కాదు. అతను ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తలుపు తెరవడానికి ప్రయత్నించిన పదిహేనేళ్ల బాలుడు కూడా.”

ఆరవ్ కుర్చీని వెనక్కి జరిపాడు. “చాలు, నిత్య.”

ఆ రెండు పదాలు ఆమెను కత్తిలా తాకాయి. ఆమె అతనిని కాపాడాలని మాట్లాడింది; అతను ఆమెను ఆపాడు. రాఘవ చిన్నగా నవ్వి, “బాగా నేర్చుకున్నావు. చివరికి నియంత్రణ నీకు గుర్తొచ్చింది,” అన్నాడు.

ప్రెజెంటేషన్ ఆమోదం వాయిదా పడింది. నిత్య ఆఫీస్ నుంచి బయటికి నడిచింది. ఆరవ్ వెనుక వచ్చాడు. లాబీలో ఆమెను ఆపి, “మీరు అలా మాట్లాడకూడదు,” అన్నాడు.

“ఎందుకు? మీ గురించి నిజం చెప్పానని? లేక మీ తండ్రి ముందు నేను మీ గోడలో చీలిక చూపించానని?”

“మీకు తెలియని విషయాల్లో జోక్యం చేసుకోవద్దు.”

“అయితే చెప్పండి. తెలియనివి చెప్పండి. నేను వినడానికి వచ్చాను, ఆరవ్. కానీ మీరు నన్ను ప్రతి సారి దగ్గరకు లాగి, గాయం కనిపించే క్షణం తలుపు మూస్తే నేను ఏమవుతాను?”

అతని కళ్ళలో బాధ మెరిపింది. “మీరు సురక్షితంగా ఉంటారు.”

“లేదు,” ఆమె గట్టిగా అంది. “నేను బయట నిలబడిపోతాను.”

ఆ రాత్రి నిత్య దుకాణానికి తిరిగి వచ్చి తలుపు మూసుకుంది. వర్షం రాలేదు. కానీ లోపల ఏదో తడిగా ఉంది. అమ్మ కాఫీ ఇచ్చి ఆమె పక్కన కూర్చుంది. “మనిషి మనసు పాత పుస్తకం లాంటిది. కొన్ని పేజీలు అంటుకుపోయి ఉంటాయి. బలంగా లాగితే చిట్లిపోతాయి.”

“అయితే చదవకూడదా?” నిత్య అడిగింది.

“చదవాలి. కానీ వేళ్లలో ఓపిక ఉండాలి.”

మరుసటి మూడు రోజులు ఆరవ్ రాలేదు. ఫోన్ కాల్స్ అధికారికం. మెసేజ్‌లు చిన్నవి. “డ్రాయింగ్స్ పంపండి.” “డైరీ నోట్స్ స్కాన్ చేయండి.” “మీటింగ్ రేపు.” నిత్య కూడా అంతే చిన్నగా సమాధానమిచ్చింది. కానీ రాత్రిళ్లు అతను పంపిన స్కెచ్‌ను చూస్తూ పడుకుంది.

నాలుగో రోజు సాయంత్రం దుకాణం ముందు ఒక పాత కారు ఆగింది. ఆరవ్ కాదు. దేవిక దిగింది. ఆమె చేతిలో ఫైల్, ముఖంలో అలసట. “ఆరవ్ సర్ రెండు రోజులుగా ఇంటికి వెళ్లలేదు,” ఆమె అంది. “ప్రెజెంటేషన్ తిరిగి ఆమోదం పొందేందుకు పని చేస్తున్నారు. మీ మాటల తర్వాత ఆయన తన తండ్రితో ఘోరంగా గొడవపడ్డారు. కానీ మీకు చెప్పరు.”

నిత్య గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. “ఎందుకు వచ్చారు?”

దేవిక కళ్ళు మృదువయ్యాయి. “ఎందుకంటే నేను ఆయనను ప్రేమించాను అనుకున్నాను. ఇప్పుడు అర్థమైంది, ఆయన మీ ముందే బతకడం నేర్చుకుంటున్నారు. దయచేసి ఆయనను పూర్తిగా వదిలేయకండి.”

ఆ మాట వినగానే నిత్య కోపం కరిగిపోయింది. ఆమె వెంటనే ఆటో పట్టుకుని ఆరవ్ ఆఫీస్‌కు వెళ్లింది. గాజు గదిలో అతను ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు. టేబుల్ మీద చిదిమిన డ్రాయింగ్స్, ఖాళీ కాఫీ కప్పులు. ఆమె తలుపు తెరిచింది.

ఆరవ్ తల ఎత్తాడు. “నిత్య?”

“నేను బయట నిలబడలేను,” ఆమె అంది. “కిటికీ తెరిచారు కదా. ఇప్పుడు లోపల గాలి రానివ్వండి.”

అతను మొదట ఏమీ చెప్పలేదు. తరువాత తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకుని మొదటిసారి ఆమె ముందు ఏడ్చాడు. నిత్య నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వెళ్లి, అతని తలను తన భుజంపైకి లాగింది. ఆ గాజు గదిలో, నగరం కింద మెరిసుతుండగా, ఒక కఠినమైన మనిషి చివరికి తన గాయానికి పేరు పెట్టాడు.

ఆరవ్ ఏడుపు తగ్గిన తర్వాత గదిలో వెలుగు మారిపోయింది. బయట నగరం హారన్‌లు మామూలుగానే ఉన్నాయి, కంప్యూటర్ స్క్రీన్‌లు ఇంకా ఆన్‌లోనే ఉన్నాయి, కానీ అతని భుజాలపై సంవత్సరాలుగా పేరుకున్న కఠినత కొంచెం దిగిపోయింది. నిత్య అతనికి నీళ్లు ఇచ్చింది. అతను గ్లాస్ పట్టుకుని చాలా సేపు చూశాడు. “నేను ఏడవకూడదు,” అన్నాడు, చిన్నపిల్లాడిలా సిగ్గుపడుతూ. ఆమె అతని ఎదుట కూర్చుని, “ఎవరన్నాడు?” అని అడిగింది. “నాన్న.” “అయితే ఈ రాత్రి ఆయన నియమం రద్దు.” ఆరవ్ మొదట ఆమెను చూసాడు, తరువాత అలసిన నవ్వు నవ్వాడు.

ఆ రాత్రి వారు ఆఫీస్ నేలపై చెల్లాచెదురైన డ్రాయింగ్స్ సర్దారు. ప్రతి చినిగిన కాగితాన్ని నిత్య జాగ్రత్తగా టేప్‌తో అతికించింది. “ఇవి పని పేపర్లు మాత్రమే,” ఆరవ్ అన్నాడు. “చిన్నప్పుడు మా అమ్మ చెప్పేది,” నిత్య సమాధానమిచ్చింది, “చిట్లిన కాగితం మీద గీసిన ఇల్లు మరింత నిజంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే అది నిలబడటానికి ప్రయత్నించిన కథ చెబుతుంది.” ఆరవ్ ఆ మాట విని ఒక డ్రాయింగ్ మళ్ళీ తన ముందుకు లాగాడు. అందులో పాత దుకాణం భాగం చాలా చిన్నగా ఉంది. అతను పెన్సిల్ తీసుకుని దాన్ని పెద్దదిగా గీసాడు. “ఇది కేంద్రంగా ఉండాలి,” అన్నాడు. నిత్య ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆమె చిరునవ్వు అతనికి సమాధానం.

వెళ్లే సమయానికి ఉదయం మూడు అయ్యింది. ఆరవ్ ఆమెను ఇంటికి వదిలి పెట్టాడు. దుకాణం ముందు తలుపు తెరవకముందు నిత్య తిరిగి, “మీరు నన్ను ఆపినప్పుడు నొప్పి వేసింది,” అంది. అతను తలదించుకున్నాడు. “నాకు భయం వేసింది. మీరు గాయపడతారేమో.” “గాయపడటం నా నిర్ణయం కావాలి,” ఆమె అంది. “మీరు నాకు దగ్గరగా ఉండాలని అనుకుంటే, నా బలాన్ని కూడా నమ్మాలి.” ఆరవ్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు. “నేర్చుకుంటాను.” ఆ ఒక్క మాట ప్రేమ ప్రకటన కాదు. కానీ నిత్యకు అది మరింత విలువైనదిగా అనిపించింది.

ఆ రాత్రి నిత్య ఇంటికి వచ్చాక చేతులపై అతని కన్నీటి వేడి ఇంకా ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఎవరినైనా ఆదరించడం అంటే వారి బాధను సరిచేయడం కాదని ఆమెకు తెలిసింది. కొన్నిసార్లు వారు విరిగిన చోట పక్కన కూర్చోవడమే సరిపోతుంది. ఉదయం వరకు ఆమె కూడా నిద్రపోలేదు.

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.