అధ్యాయం 3: చేపల వలల్లో చిక్కుకున్న మనసు

బిమిలి తీరంలో తెల్లవారుజామున మత్స్యకారుల పడవలు ఇసుకపైకి చేరే దృశ్యం నిత్యకు బాల్యం నుంచి తెలిసిన పండుగ. ఆకాశం ఇంకా నారింజ రంగు నేర్చుకుంటూ ఉండగా, పురుషుల అరుపులు, మహిళల బేరసారాలు, పిల్లల నవ్వులు, తడి వలల వాసన అన్నీ కలిపి ఒక జీవించిన సంగీతంలా వినిపించాయి. ఆరవ్ మాత్రం ఆ గందరగోళంలో మొదట కొంచెం అసౌకర్యంగా కనిపించాడు. అతని షూలు ఇసుకలో దిగుతున్నాయి, ఖరీదైన ప్యాంట్ అంచులు తడుస్తున్నాయి, ఎవరో చేపల బుట్టను అతని పక్కగా తీసుకెళ్తూ నీళ్లు చిమ్మారు. నిత్య నవ్వును దాచుకోలేకపోయింది.

“డిజైన్ అవార్డులు గెలిచిన మనిషికి ఇసుక భయం?” ఆమె అడిగింది.

“ఇసుక కాదు,” అతను ముక్కు ముడుచుకుంటూ అన్నాడు. “నన్ను చూసి ఆ అత్తయ్య ఎందుకు నవ్వుతోంది?”

“మీరు సముద్రం దగ్గరకు వచ్చి సముద్రాన్ని తాకకుండా నిలబడ్డారు కాబట్టి.”

ఆమె అతని మణికట్టును పట్టుకుని నీటివద్దకు తీసుకెళ్లింది. అల అతని షూలను తాకింది. ఆరవ్ కళ్ళలో క్షణం బాల్య ఆశ్చర్యం మెరిపింది. అతను దాచేసేలోపు నిత్య చూసేసింది. “చూశారా? సముద్రం మీ కంపెనీని కొనదు. కేవలం గుర్తు పెట్టుకుంటుంది.”

వారు మత్స్యకారుడు రాజుతో మాట్లాడారు. రాజు తన చేతుల మీద గట్టిపడిన చర్మం చూపిస్తూ, “మా పిల్లలు ఈ తీరాన్ని మ్యూజియంగా కాకుండా జీవనంగా చూడాలి సార్. కొత్త ప్రాజెక్ట్ వస్తే పని రావచ్చు. కానీ మా పడవలు నిలిపే చోటు పోకూడదు,” అన్నాడు. ఆరవ్ శ్రద్ధగా విన్నాడు. అతను వెంటనే సమాధానం ఇవ్వలేదు. వలల దగ్గర మోకాళ్లపై కూర్చుని నోట్‌ప్యాడ్‌లో గీస్తూ ఉండిపోయాడు. నిత్య అతని భుజం మీదకి వాలి చూసింది. మోడల్ మారుతోంది: గాజు గ్యాలరీల మధ్య ఖాళీగా ఉన్న తీరాన్ని అతను పడవల నిలయం, తెరచిన మార్కెట్, కథల వేదికలుగా మార్చుతున్నాడు.

“మీరు నిజంగా వినుతున్నారు,” నిత్య నెమ్మదిగా అంది.

“మీరు వినకపోతే చదివేస్తానని హెచ్చరించారు,” అతను అన్నాడు.

“నన్ను భయపడ్డారా?”

“అవును,” అతను సూటిగా అన్నాడు.

ఆమె నవ్వు ఆగిపోయింది. ఆరవ్ తల ఎత్తి చూసాడు. “కొంతమంది మనల్ని కోపంతో భయపెడతారు. మీరు నిజం చెప్పి భయపెడతారు.”

ఆ మాట ఆమెను మౌనంగా చేసింది. మధ్యాహ్నానికి వారు తీరంలోని చిన్న టీ షాపులో కూర్చున్నారు. మేఘాలు మళ్ళీ చేరుతున్నాయి. టీ గ్లాసుల నుంచి ఆవిరి లేచింది. ఆరవ్ తన ఫోన్‌లో మునిగిపోయి ఉండగా నిత్య అతని చేతి వెనుక చిన్న మచ్చ గమనించింది.

“అది కాలిన మచ్చా?” ఆమె అడిగింది.

ఆరవ్ చేతిని వెంటనే వెనక్కి తీసుకున్నాడు. “పాతది.”

“పాతది అంటే నొప్పి పోయిందని కాదు.”

అతను ఆమె వైపు చూశాడు. బయట వల మడుస్తున్న ఒక వృద్ధురాలు పాత జానపద గీతం పాడుతోంది. ఆ స్వరం మధ్య ఆరవ్ చివరికి మాట్లాడాడు. “పదిహేనేళ్ళ వయసులో మా ఇంటికి అగ్ని ప్రమాదం జరిగింది. అమ్మ లోపల చిక్కుకుంది. నేను తలుపు తెరవడానికి ప్రయత్నించాను. నాన్న గార్డులు నన్ను వెనక్కి లాగారు. ఆయన చెప్పింది ఒకే మాట: ‘ప్రాణాలతో ఉన్నవాళ్లు ముందుకు చూడాలి.’ నేను అప్పటి నుంచి వెనక్కి చూడకూడదని నేర్చుకున్నాను.”

నిత్య గొంతు బిగుసుకుంది. “కానీ వెనక్కి చూడకపోతే, ఎవరు పోయారో ఎలా గుర్తు పెట్టుకుంటారు?”

ఆరవ్ సమాధానం చెప్పలేదు. అతని కళ్ళు సముద్రంపై నిలిచిపోయాయి. ఆ క్షణంలో అతను పేరున్న ఆర్కిటెక్ట్ కాదు, తండ్రి కఠినతలో బతికిన గాయపడిన కొడుకు. నిత్య అతని చేతిని మెల్లగా తన చేతిలోకి తీసుకుంది. అతను మొదట గట్టిపడ్డాడు, తరువాత వేళ్లు కొంచెం సడలాయి. ఆమె బొటనవేలు అతని మచ్చ పక్కగా మృదువుగా సాగింది. “మీరు గాజు భవనాలు కడతారు. కానీ మీలో కట్టిన గోడలు ఇంకా ఎత్తుగా ఉన్నాయి.”

“మీరు వాటిని కూల్చాలని అనుకుంటున్నారా?” అతను అడిగాడు.

“కూల్చడం కాదు. కిటికీ తెరవాలి.”

ఆ సమయంలో దేవిక అక్కడికి వచ్చింది. ఆమె కార్ నుంచి దిగిన తీరు, ఆరవ్ చేతిలో నిత్య చేతిని చూసిన క్షణం ముఖంపై దాచిన అసహనం, అన్నీ నిత్య గమనించింది. “సర్, మీ తండ్రి విశాఖకు వస్తున్నారు. ఈ అమ్మాయితో ఈ ఫీల్డ్ ట్రిప్‌లు మీడియాకు కనిపిస్తే బోర్డు ప్రశ్నిస్తుంది.”

ఆరవ్ చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఆ చిన్న కదలిక నిత్యకు అర్థంకాని ఖాళీ ఇచ్చింది. “దేవిక, రేపటి ప్రెజెంటేషన్‌కు కొత్త డ్రాయింగ్స్ సిద్ధం చేయండి,” అతను అన్నాడు. “మత్స్యకారుల ప్రాంతం అలాగే ఉంటుంది.”

“అది ఖర్చు పెంచుతుంది,” దేవిక గట్టిగా అంది.

“కొన్ని ఖర్చులు కట్టడాన్ని కాపాడవు,” ఆరవ్ సముద్రం వైపు చూస్తూ అన్నాడు. “మనుషులను కాపాడతాయి.”

నిత్య అతన్ని చూసింది. అతను తన వైపు చూడలేదు. కానీ అతని మాటల వేడి ఆమెకు చేరింది. ఆ సాయంత్రం తిరుగు ప్రయాణంలో దేవిక ముందు సీట్లో ఫైళ్లతో కూర్చుంది. కారులో నిశ్శబ్దం బరువుగా ఉంది. నిత్య కిటికీ బయట అలల్ని చూస్తూ తనను తాను ప్రశ్నించుకుంది: ఒక మనిషి గాయాన్ని తాకిన తర్వాత వెనక్కి తగ్గగలమా? అతని కళ్ళలో ఒకసారి ఒంటరితనం చూసిన తర్వాత మళ్ళీ అతన్ని కేవలం ఒప్పందంగా చూడగలమా?

దుకాణం వద్ద దిగేటప్పుడు ఆరవ్ కార్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు. దేవిక చూస్తుండగా అతను నిత్యకు అమ్మమ్మ డైరీ ఇచ్చాడు. “ఇది మీ సంచిలో మిగిలింది.”

డైరీ మధ్యలో ఒక కొత్త కాగితం ఉంది. ఆరవ్ గీసిన చిన్న స్కెచ్: పాత పుస్తకాల దుకాణం, వెనుక సముద్రం, ముందు దీపం పట్టుకున్న అమ్మాయి. క్రింద రెండు పదాలు మాత్రమే: “కిటికీ తెరుచుకుంది.”

నిత్య ఆ కాగితాన్ని గుండెకు ఆనించింది. అదే రాత్రి, మొదటిసారి, ఆరవ్ వర్మ గురించి ఆలోచించినప్పుడు ఆమెకు భయం కన్నా ఆత్రం ఎక్కువైంది.

దేవిక వెళ్లిన తర్వాత తీరంపై గాలి కొంచెం కఠినమైంది. నిత్యకు ఆమె మీద కోపం రావాల్సింది. కానీ దేవిక కళ్ళలో అసూయ కంటే భయం ఎక్కువగా కనిపించింది. ఆరవ్ చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు కూడా అతని గోడల నీడలోనే బతుకుతున్నారని నిత్యకు అర్థమైంది. కారు రాకముందు ఆమె సముద్రం దగ్గర కొంతదూరం నడిచింది. ఆరవ్ వెనుకనుంచి వచ్చి పక్కన నిలబడ్డాడు. “దేవిక మంచిదే,” అన్నాడు. “ఆమెకు నియంత్రణే భద్రతగా అనిపిస్తుంది.” నిత్య నవ్వకుండా, “మీకు కూడా అలాగే కదా,” అంది. అతను సమాధానం చెప్పలేదు. అల వారి పాదాల దగ్గర పడి వెనక్కి వెళ్లింది.

మత్స్యకారుల పిల్లలు దూరంగా గాలిపటం ఎగరేస్తున్నారు. ఒక్కసారి దారం తెగి గాలిపటం సముద్రం వైపు పరిగెత్తింది. చిన్నవాడు ఏడవబోతుండగా ఆరవ్ వెంటనే ముందుకు పరుగెత్తాడు. ఇసుకలో జారి, ప్యాంట్ తడిపించుకుని, చివరికి గాలిపటాన్ని పట్టుకున్నాడు. పిల్లవాడు నవ్వుతూ అతన్ని కౌగిలించుకున్నాడు. ఆరవ్ ఆశ్చర్యంతో నిలబడ్డాడు; ఎవరో తనను నిర్భయంగా కౌగిలించుకోవడం అతనికి అలవాటు లేనట్టు. నిత్య ఆ దృశ్యాన్ని తన గుండెల్లో దాచుకుంది. అతను తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆమె ఏమాత్రం ఆటపట్టించలేదు. కేవలం అతని చేతిలో ఉన్న గాలిపటం దారం సరిచేసింది.

“మీరు పిల్లలతో బాగుంటారు,” ఆమె అంది.

“నేను పిల్లలతో ఏం మాట్లాడాలో తెలియదు.”

“మాట్లాడనవసరం లేదు. మీరు వారి గాలిపటం పట్టుకుంటే చాలు.”

ఆరవ్ కళ్ళు మృదువయ్యాయి. “నాకు చిన్నప్పుడు గాలిపటాలు నిషేధం. సమయం వృథా అంటారు.”

“అయితే ఒక రోజు నేనే మీకు గాలిపటం ఎగరేయడం నేర్పుతాను.”

“నేను నేర్చుకోకపోతే?”

“మీరు నేర్చుకుంటారు. మీరు వదలడం నేర్చుకోవాలి అంతే.” ఆ మాట అనగానే ఆమెకే దాని అర్థం గట్టిగా తాకింది. ఆరవ్ కూడా అర్థం చేసుకున్నాడు. వారి మధ్య గాలిలో కొత్త నిశ్శబ్దం వేలాడింది.

తీరాన్ని వదిలి వెళ్లేటప్పుడు ఆరవ్ ఒకసారి వెనక్కి చూశాడు. పిల్లవాడి గాలిపటం మళ్ళీ ఆకాశంలో ఎగురుతోంది. నిత్యకు అప్పుడు అర్థమైంది, కొందరు మనుషులు ప్రేమకు ముందుగా ఆట నేర్చుకోవాలి. ఎందుకంటే ఆడని బాల్యం, ప్రేమించే పెద్దమనిషిలోనూ గట్టిగా ఏడుస్తూనే ఉంటుంది.

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.