అధ్యాయం 2: ఉప్పు గాలి, మూసిన తలుపులు

మరుసటి ఉదయం ఆరవ్ ఆఫీస్‌కు వెళ్లే మార్గంలో నిత్య ఆటోలో కూర్చుని సముద్రాన్ని చూస్తూ వచ్చింది. విశాఖలో పుట్టిన వాళ్లకు సముద్రం ఒక దిశ కాదు, ఒక స్వభావం. కోపంగా ఉన్నప్పుడు నీలం బరువుగా మారుతుంది; సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు అలలు తెల్లని అక్షరాల్లా పరుగెడతాయి. నిత్య తన చేతి సంచిలో అమ్మమ్మ పాత డైరీ, దుకాణం అప్పు పత్రాలు, ఆరవ్ ఇచ్చిన కార్డు పెట్టుకుంది. ఇవన్నీ కలిపి తన జీవితం ఒక విచిత్రమైన ఒప్పందంగా మారిందని ఆమెకు అనిపించింది.

ఆరవ్ ఆఫీస్ సముద్రం పక్కనే ఉన్న గాజు భవనంలో ఉంది. లాబీలో సువాసన, మెరుస్తున్న నేల, గోడలపై ఖరీదైన అబ్స్ట్రాక్ట్ పెయింటింగ్స్. ఆ స్థలం ఎంత ఆధునికంగా ఉందో, నిత్య చెప్పులు అంత మట్టి వాసనతో ఉన్నాయి. రిసెప్షనిస్ట్ ఆమె పేరు విని వెంటనే పై అంతస్తుకు పంపింది. ఆరవ్ కేబిన్‌లోకి అడుగు పెట్టినప్పుడు అతను పెద్ద మోడల్ ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. చిన్న తెల్ల బ్లాకుల మధ్య తీరరేఖ, గాజు గ్యాలరీలు, మధ్యలో ఓపెన్ థియేటర్. కానీ ఆ మోడల్‌లో నిత్య దుకాణం లేదు.

“ఇది మీ తీరప్రాంత కళా కేంద్రం?” ఆమె అడిగింది.

“ప్రాథమిక రూపం,” ఆరవ్ అన్నాడు. “మీ సహాయం వల్ల మారాలి.”

“మారాలి కాదు, గుర్తు పెట్టుకోవాలి,” నిత్య సరిచేసింది. “ఈ ఊరు కేవలం సందర్శకుల ఫోటోలకు కాదు. ఇక్కడ మత్స్యకారుల ఉదయం ఉంది, పుస్తకాలలో దాచిన ప్రేమలేఖలు ఉన్నాయి, తుఫాను తర్వాత తిరిగి తెరుచుకునే టీ దుకాణాలు ఉన్నాయి. మీరు ఈవన్నీ వినాలి.”

ఆరవ్ ఆమెను కూర్చోమన్నాడు. అతని అసిస్టెంట్ దేవిక ఫైళ్లు తీసుకొచ్చింది. దేవిక కళ్ళలో స్పష్టమైన అనుమానం. “సర్, బోర్డు మీటింగ్‌కు ముందు ఈ కన్సల్టెంట్ అపాయింట్‌మెంట్ కాస్త...”

“నిత్య మన ప్రాజెక్ట్‌లో భాగం,” ఆరవ్ తేలిగ్గా కానీ దృఢంగా అన్నాడు. “ఆమెకు అవసరమైన ప్రతి పత్రం ఇవ్వండి.”

దేవిక బయటకు వెళ్లాక నిత్య నవ్వింది. “మీ టీమ్‌కు నేను నచ్చలేదు.”

“నా టీమ్‌కు నా నిర్ణయాలే అరుదుగా నచ్చుతాయి,” అతను అన్నాడు. “అది పెద్ద సమస్య కాదు.”

మధ్యాహ్నం వారు దుకాణానికి తిరిగి వెళ్లారు. ఆరవ్ చేతిలో కెమెరా, కొలతల టేపు, నోట్‌ప్యాడ్. నిత్య అతన్ని అలమారల మధ్య తీసుకెళ్లి ప్రతి మూలకు కథ చెప్పింది. “ఇక్కడ మా నాన్న మొదట అమ్మను చూశాడు. అతను కొనింది ఆర్థిక శాస్త్ర పుస్తకం, కానీ లోపల దాచింది కవిత. ఈ కిటికీ దగ్గర ఓ వృద్ధుడు ఇరవై ఏళ్ళుగా ప్రతి ఆదివారం వచ్చి అదే కుర్చీలో కూర్చుంటాడు. ఆయన ఎప్పుడూ పుస్తకం కొనడు, కానీ దుకాణం మూసే వరకు చదువుతాడు. అమ్మమ్మ ఆయనను ఎప్పుడూ పంపించలేదు.”

ఆరవ్ మొదట నోట్స్ తీసుకున్నాడు. కొద్దిసేపటికి అతను రాయడం ఆపి వినడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ మార్పు నిత్య గమనించింది. అతని కళ్ళలో పని కొలత తగ్గి, మనిషి జాగ్రత్త పెరిగింది. అతను గాజు అలమారలో ఉన్న చిన్న కట్టెల పడవను చూసి ఆగిపోయాడు.

“అది అమ్మమ్మది,” నిత్య అంది. “తాతయ్య సముద్రంలో మాయం అయిన తర్వాత ఆమె ప్రతి పౌర్ణమి దీన్ని దీపంతో బయట పెట్టేది. ‘కొన్ని ప్రేమలు తిరిగి రావు, కానీ వాటి కోసం వెలిగించిన దీపం మనల్ని తిరిగి తీసుకొస్తుంది’ అనేది.”

ఆరవ్ పడవను తాకబోయి ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంపై ఒక నీడ వచ్చింది. “నా అమ్మ కూడా దీపాలు వెలిగించేది,” అతను మెల్లగా అన్నాడు.

నిత్య ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూసింది. “ఇప్పుడు?”

“ఇప్పుడు ఎవ్వరూ వెలిగించరు.”

ఆ వాక్యం దుకాణంలో పడి గట్టిగా వినిపించింది. ఆరవ్ వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి మళ్ళీ కఠినంగా మారాడు. “ఈ కట్టడం స్ట్రక్చరల్‌గా బలహీనంగా ఉంది. పైకప్పు మార్చాలి. వెనుక గోడను నిలబెట్టడానికి స్టీల్ ఫ్రేమ్ అవసరం. నేను ఖర్చు చూస్తాను.”

“ఒప్పందం ప్రకారం అప్పు తీర్చడం మాత్రమే,” నిత్య గుర్తు చేసింది.

“డిజైన్‌కు అవసరం,” అతను అన్నాడు.

“లేకపోతే మీరు మంచివాడిగా కనిపించడాన్ని భయపడుతున్నారా?”

అతను ఆమె వైపు చూశాడు. ఒక క్షణం చిరునవ్వు వస్తుందేమో అనిపించింది. కానీ ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్‌పై “నాన్న” అని మెరిపింది. ఆరవ్ ముఖం రాతిగా మారింది. అతను కాల్ తీసుకున్నాడు. నిత్యకు అవతలి స్వరం పూర్తిగా వినిపించలేదు, కానీ పదాలు కత్తిలా పడ్డాయి: “సెంటిమెంట్”, “ఆ అమ్మాయి”, “ప్రాజెక్ట్ ఆలస్యం”, “నీ అమ్మలా బలహీనత”.

కాల్ ముగిసే సరికి ఆరవ్ చేతి ముడుచుకుంది. నిత్య కౌంటర్‌పై ఉన్న గ్లాస్ నీళ్లు అతనికి ఇచ్చింది. అతను తీసుకోలేదు.

“ఇది మీకు అవసరం,” ఆమె నిశ్శబ్దంగా అంది. “మాటలు లోపల మంట పెట్టినప్పుడు నీళ్లు తాగాలి. మా అమ్మమ్మ చెప్పేది.”

ఆరవ్ చివరికి గ్లాస్ తీసుకున్నాడు. వారి వేళ్లు మళ్ళీ తాకాయి. ఈసారి అతను వెంటనే వెనక్కి తీసుకోలేదు.

సాయంత్రం దుకాణం మూసే సమయంలో ఆరవ్ బయట వర్షం మొదలవుతుందేమోనని ఆకాశం చూసాడు. “నేను మిమ్మల్ని ఇంటికి వదిలేస్తాను.”

“నాకు ఆటో దొరుకుతుంది.”

“ఇది ఆదేశం కాదు,” అతను అన్నాడు. “అభ్యర్థన.”

అభ్యర్థన అనే పదం అతని నోటిలో కొత్తగా వినిపించింది. కారులో వారు ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. కానీ ఆమె ఇంటి దగ్గర దిగేటప్పుడు ఆరవ్ తన కోటును ఆమె భుజాలపై వేసాడు. “రేపు ఉదయం మత్స్యకారులతో మాట్లాడాలి. మీరు వస్తారా?”

“నేను కన్సల్టెంట్‌ను కదా,” ఆమె అంది.

“అది ఒప్పందం మాట,” అతను తల తిప్పకుండా అన్నాడు. “నేను అడిగింది నిత్యగా వస్తారా అని.”

ఆమె హృదయం ఒక్కసారిగా గట్టిగా కొట్టుకుంది. “వస్తాను.”

ఆ రాత్రి నిత్య కోటును కుర్చీపై పెట్టి చాలా సేపు చూసింది. ఖరీదైన సువాసనలో కూడా వర్షపు నీటి వాసన ఉంది. ఎవరైనా మన జీవితంలోకి శత్రువుగా వచ్చి, మెల్లగా మన భయాలకు గొడుగు పట్టడం మొదలుపెడితే దాన్ని ఏమని పిలవాలి? ఆమెకు సమాధానం తెలియదు. కానీ మరుసటి ఉదయాన్ని ఎదురు చూడటం మొదలుపెట్టింది.

ఆరవ్ కోటు ఆ రాత్రి నిత్య గదిలో కుర్చీపై వేలాడుతుండగా, అది ఒక వస్త్రం కంటే ఎక్కువగా అనిపించింది. దాని జేబులో అనుకోకుండా మిగిలిన చిన్న పెన్సిల్ ముక్క ఆమెకు దొరికింది. ఆ పెన్సిల్ చివర కొరికి ఉంది; అంటే అతను ఆలోచిస్తున్నప్పుడు దాన్ని కొరికే అలవాటు ఉండాలి. అంత పరిపూర్ణంగా కనిపించే మనిషికి కూడా ఇలాంటి చిన్న అస్తవ్యస్త అలవాట్లు ఉంటాయనే నిజం ఆమెను నవ్వించింది. ఆమె పెన్సిల్‌ను తిరిగి పెట్టి, కోటును మడిచింది. ఉదయం అతనికి ఇవ్వాలనుకుంది. కానీ నిద్ర రాక కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది. సముద్రం దూరంగా వినిపిస్తోంది. “నిత్యగా వస్తారా?” అన్న అతని ప్రశ్న మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తొచ్చింది.

మరుసటి ఉదయం దుకాణం ముందు అతని కారు సమయానికి వచ్చింది. ఆరవ్ డ్రైవర్ తలుపు తెరవబోతుంటే, ఆరవ్ స్వయంగా ముందుకు వచ్చి తెరిచాడు. “మీ కోటు,” ఆమె ఇచ్చింది. అతను తీసుకుని జేబులోని పెన్సిల్‌ను గమనించాడు. క్షణం అతని కళ్ళలో బాల్యపు సంకోచం. “ఇది అమ్మది,” అన్నాడు అనుకోకుండా. వెంటనే మాట వెనక్కి తీసుకున్నట్టు మౌనమయ్యాడు. నిత్య ఆ విషయాన్ని వెంటనే తవ్వలేదు. “అయితే దాన్ని జాగ్రత్తగా ఉంచుకోండి. మంచి పెన్సిళ్లు కూడా కథలు రాస్తాయి,” అంది. అతను మొదటిసారి స్పష్టంగా చిరునవ్వాడు. చిన్నదైనా ఆ చిరునవ్వు ఉదయాన్ని మృదువుగా చేసింది.

తీరానికి వెళ్లే దారిలో వారు పాత వంతెన దాటారు. కింద నీరు ముదురు ఆకుపచ్చగా ఉంది. ఆరవ్ ఒక్కసారిగా కారును ఆపించి వంతెన నిర్మాణం చూసాడు. “ఇది బలహీనంగా ఉన్నా ఇంకా నిలబడుతోంది,” అన్నాడు. నిత్య వెంటనే, “కొన్ని కుటుంబాల్లా,” అంది. అతను ఆమె వైపు చూసి సమాధానం చెప్పలేదు. కానీ ఆ మౌనం అతనికి అర్థమైందని చెబుతోంది. వారి ప్రయాణం ఇక కేవలం ప్రాజెక్ట్ సర్వే కాదు; ఇద్దరూ ఒక్కో వాక్యం వేసుకుంటూ ఒకరినొకరు చదవడం మొదలుపెట్టిన ఉదయం.

ఆ ప్రయాణం తర్వాత నిత్య తన నోటుపుస్తకంలో ఒక వాక్యం రాసుకుంది: “అతను గాజుతో ఇళ్లు కడతాడు, కానీ అతని లోపల మట్టితో చేసిన గది ఉంది.” ఆ వాక్యం ఎప్పుడో ఒకరోజు అతనికి చదివిస్తానని అనుకుంది. అప్పటికి అతను వినడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి.

ఆ సన్నివేశం ముగిసినా దాని ప్రతిధ్వని వాళ్లిద్దరి మధ్య చాలా సేపు నిలిచింది. ప్రతి మాట తర్వాత మరో చెప్పని మాట ఉందని, ప్రతి నిర్ణయం వెనుక ఎవరో కాపాడాలనుకున్న గాయం ఉందని ఇద్దరికీ నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. ప్రేమ ఇంకా పేరుపెట్టుకోలేదు, కానీ అది ఇప్పటికే దారి అడుగుతోంది.